در من دختر جوانی غرق شده است و از درون من زنی پیر هر روز همچون ماهی هولناکی به سوی او خیز بر می دارد.عجوزه ی زشت گمکرده اش را از من می طلبد حالم از دیدن قیافه ی زشت و وقیح اش بهم می خورد...روزها  ماهها و سالها از پی هم میگذرند عجوزه ی پیر همچونان هر روز همراه من است بوی تعفنش بد جوری آزارم می دهد اما نیاز موهومی به همدمی با او در من شکل میگیرد. به همه چیز ...قیافه ی نفرت بر انگیزش بوی تعفن نگاه غضبناک و حتی تک تک سلولهای خشکیده ی بدنش خو گرفته ام...در این بدن مچاله شده دیگر عجوزه را نمی بینم در چشمان غضب آلودش دو چشم روشن و زیبا می بینم بوی تعفنش برایم به عطر آشنای گم کرده ای دیرین می ماند در تماس با پوست زمخت و چروکیده ی عجوزه گرما و لطافت پوست او را احساس می کنم.
اما او چراعجوزه شده است؟

دست تو جیبم کردم ...

انسانهایی بی هدف و گمنام ...دروغهایی مسلم به دور هم جمع شده اند. فقط با یک هدف هدفی مشوش در دستان لرزان سالک پیر  لامحاله ریاکارند.

این خوبه که تو مهم باشی  ولی مهم اینه که تو خوب باشی

کفشهایم فرسوده شدند توان خرید کفش را ندارم

وقتی حرفی برای گفتن نیست باید سکوت کرد

در سیاهی یک شب بی نشان مرده ای متین و آرام بر دیواره ی سنگی قلبم دست می ساید از آنسوی مرگ بازگشته  از آن سوی نیستی از دنیای مردگان دستهایش بر دیواره ی قلبم حکاکی می کنندکلمه ای یا شاید دعوتی برای مهمانی شام مردگان حفره هایی که روزگاری جایگاه چشمان زیبایش بودند در سکوت یاد آوری می کنند عهدی شکسته را! آیا مرگ کسی را به خود می خواند؟!؟

اوضاع یه جوری شده منظورم اوضاع درونمه خیلی بد شده اونقدر که قابل توصیف نیست ...

 حرفی واسه گفتن نیست... چون کلمه ها همه تکراری شدن دقیقا مثل ادماو زندگی شون چی باید گفت به این تکرار بی خود