می گیم گل رو دوست داریم ولی از شاخه می چینیمش.

می گیم پرنده رو دوست داریم ولی میکنیمش تو قفس پس چه جوری

می خوایم آدما نترسن وقتی میگیم دوستشون داریم.

چشای آبی تو مثل یه دریا می مونه

دل خسته ی من مثل یه ماهی می مونه

ماهی خسته من می خواد تو دریا بمونه

ماهی دوست داره خونش همیشه تو دریا باشه

بوسه بر موج بزنه کنار ماهی ها باشه

ماهی خسته من بذار تو دریا بمونه

ماهی که تنها باشه خسته و دلگیر می شه

ماهی تو دریا نباشه اسیر ماهیگیر میشه

نکنه یکی بیاد چشماتو ازمن بگیره

ماهی دل بمیره دریات و ماتم بگیره

ماهی خسته من نذار که تنها بمونه

ماهی خسته من بذار تو دریا بمونه

ماهی خسته من می خواد تو دریا بمونه

قضا دادن و پژمردن نیست.اضطراب و هوس دیدن ونادیدن نیست.زندگی خوردن و خوابیدن

نیست.زندگی جنبش و جاری شدن است . از تماشاگه آغاز حیات تا جائیکه خدا می داند.

از تن شاخه ی خشک گل توقع جوانه نیست

اسب نفس بریده را طاقت  تازیانه نیست

از گل چهره سوخته طراوتی طلب نکن

برای رفع تشنگی تکیه به تشنه لب نکن

خیلی سخته که اگه بغض داشته باشی نخوای کسی بفهمه!

خیلی سخته که عزیزترین کست ازت بخواد فراموشش کنی!  

خیلی سخته که روز تولدت همه بهت تبریک بگن

من نگاهتو میخواستم                     که قشنگترین غزل بود

صحبت از فاجعه ی عشق               با من از روز ازل بود

من یه عاشق غریبم                       با دلی خون وشکسته

اشک من اشک غروبه                   روتن کوچک خسته

آخ که چشمات چه قشنگ بود           با غزل های نگاهت

آب می شد دلی که سنگ بود           آخ که چشمات چه قشنگ بود

کاش می موند همیشه باقی              لحظه های با تو بودن

من چرا باید بمونم؟                       من که تو سینه ی  آهم

من چرا باید بمونم؟                       من که تورنگ ها سیاهم

حالا من خسته از این راه                می کنم قلبموازجا

شا ید این قصه ی کوتاه                  سهم من بوده تو دنیا

یه چیزی گوشه ی لب های بازت             منو تا قبله گاه سا دگی برد

یه چیزی توی  نگاه مهربونت                 منو تا باغ سر سبز صفا برد

یه چیزی توی اون چشمای نازت             منو تا سرزمین عاشقی برد

یه چیزی توی صدای دلنوازت                منو تا وادی مهر و وفا برد

یه چیزی در کنار چهره ات باز               منوتا ساحل آئینه ها برد

لبای خشکیدم حرفی واسه گفتن نداره

چشای همیشه گریون آخه شستن نداره

تن سردم دیگه جایی برا خفتن نداره

می خوام از دست تواز پنجره فریاد بکشم

تاب بی تو بودن رو از لب سر دت بچشم

لطف باز دیدنت رو توی سینه بکشم

مثل سایه من تو رو همرام نکشم

دیگه این قوزک پا یاری رفتن نداره

لبای خشکیدم حرفی واسه گفتن نداره

بذار من تنها باشم می خوام که تنها بمیرم

برم و گوشه تنهایی غربت بگیرم

من یه عمریست که اسیرم زیر زنجیر غمت

دست و پام غرق به خون شد دیگه بسه بودنت

دیگه این قوزک پا یاری رفتن نداره

لبای خشکیدم حرفی واسه گفتنن نداره

تنهایی

چه غم انگیز است در آغاز بودن

تمام درد های کهنه را

نا مردی

در میان شاخه های بی کسی فریاد کردن

چه سرد و آتشین است

درون موج دریا تشنه لب مردن

وبا غربت تمام لحظه ها را دود کردن

چه بی روح است خندیدن

میان پاکبازانی

که در باران رحمت بر تو می بارند

به آخر می رسد روزی تمام نا شکیبی ها

ونوری با تمام بی قراری

 بر وجود صفحه می آید

و می دانم تویی تنها ترین تنها

می خوام برم پا ندارم، می خوام نرم جا ندارم، گریه کنم  دل ندارم، داد بزنم نا ندارم