میان ما و زندگانی یک چیز گنگ ماند.

ما دیر آمدیم یا که زود؟هرچه بود به موقع نیامدیم

گذشت و همان بهتر که می گذرد...

...وبه همین سادگی باختم !

من پشیمان نیستم
من به این تسلیم می اندیشم
این تسلیم درد آلود
من صلیب سرنوشتم را
بر فراز قتلگاه خویش بوسیدم

در انتظار چیستی؟!
اینچا هنوز تاریکیست.
تو به ازدحام کدامین کوچه ی خوشبختی خواهی نگریست
در حالیکه دریچه مسدود است...

زندگی به مرگ گفت:چرا آمدن تو رفتن من است؟چرا خنده ی تو گریه ی من است؟مرگ حرفی نزد!!!
زندگی دوباره گفت:من با آمدنم خنده می آورم و تو گریه،من با بودنم زندگی می بخشم و تو نیستی،مرگ ساکت بود زندگی گفت:رابطه ی من و تو چه احمقانه است!!!زنده کجا؟گور کجا؟دخمه کجا؟ نور کجا؟غصه کجا؟سورکجا؟اما مرگ تنها گوش میداد زندگی فریاد زد:دیوانه لا اقل بگو چرا محکوم به مرگم؟و مرگ آرام گفت:تا بفهمی که تو و دیوانگی و عشق و حسرت چه بیهوده ای.

در جنگی برابر ثمره ی قرن ها کودکی را در آنی باختم  و چشمانم را به جرم معصومیتی کودکانه به دار تنهایی اویختم تا همگان عبرت گیرند .
بوی تند نفس های گرم آزارم می دهد و از سردی نگاهی که وجودم را سوزاند به آتشی استخوان سوز پناه می برم می گویند آتش مقدس وپاک کننده است شاید دوباره معصومیتی متولد شد و آینه که تصور مجسم حماقت هایم است دیگر به من نیشخند نزند .
آخرین جرعه ی شور بختی را روی آتش می ریزم شاید شعله ورتر شود عروسک چوبی کودکی ام را در آتش می اندازم چشم های معصومش با شرارتی پلید در آتش می درخشند التماسم نمی کند گویا تن چوبی اش هیچ ارزشی برای چادر خیمه شب بازی قایل نیست .
لبخند ترسناکی می زند بد جوری نگاهم می کند در دلم چیزی فرو می میرد
عجیبه عروسک اصلا آتیش نمی گیره همین جوری می خنده ... می خنده ...
بلند و بلندتر از صدای خنده هاش کر میشم ...
آتیش خاموش شده عروسک سالم سالمه ...کنار آتیش فقط یه اسکلت استخوانی باقی مونده ...پس من کجام؟؟؟

من بازنده ی بازی ای شدم که خودم هم بازیگرش و هم داورش بودم

 مهم نیست